Gevangen in je eigen reptielenbrein

Blog maart 2024:

Ik leerde je kennen toen je 7 was. Ik kan het me nog goed herinneren hoe je de kamer binnen kwam. Gekleed in een onesie en crocs, weggedoken in jouw capuchon met jouw knuffelmuis stevig tegen je aan gedrukt. Je maakte geen oogcontact, ik stelde me voor en het enige dat ik van je kreeg was een grom, je dook weg onder de tafel, onder een van de grote stoelen die in de praktijkruimte staan. Jouw lichaam in elkaar gevouwen en je kon alleen maar grommen. Het was overduidelijk dat je volledig in jouw reptielenbrein zat, in overlevingsstand. Ik liet je dit doen, en gaf je terug dat het oké is om weg te duiken en je te verstoppen.

Ik ging met jouw mama aan tafel zitten en kwam met haar in gesprek. In eerste instantie over koetjes en kalfjes, en gedurende het gesprek gaf jouw mama aan hoe moeilijk je het hebt. Je hoorde alles en kreunde als jouw mama iets zei dat pijn deed. Je was pas 7 en zat al 1,5 jaar thuis, al 1,5 jaar geen onderwijs en andere kinderen om je heen. Dat laatste miste je enorm volgens jouw mama, maar het ging gewoon niet meer. De kleuterklas, en daarna groep 3, was overleven voor je. Heel veel momenten waarop je niet begrepen werd en je je weer aan moest passen. Niet begrepen door de juf, hoe hard ze het ook probeerde, maar ook niet door andere kinderen uit de klas. Keer op keer het gevoel krijgen dat je niet voldoet, het heeft jou afgebroken tot waar je nu zat…

Daar onder de tafel, onder de grote fauteuil, met je hoofd verstopt in jouw capuchon.

Zo kwam je week na week naar Maasbree, naar ons kantoor. Je was er iedere keer,  samen met jouw mama, die veel geduld en begrip voor je heeft. Ik liet je zijn, het is oké. Ik vond het fijn dat je er was maar je hoefde niets. Onder jouw capuchon bleef je gromgeluiden maken, maar zo af en toe piepte jouw hoofd boven de tafel, je hoorde alles!

Aan de hand van een tekening legde ik jouw mama uit hoe ons brein werkt, en dat het logisch is dat jij in jouw reptielenbrein zat en daar niet alleen uit kon komen. Ik legde ook uit hoe we EMDR inzetten om de lading van gebeurtenissen weg te halen. Ik had jouw interesse gewekt, je keek met grote ogen toe hoe jouw mama de koptelefoon opzette en zich focuste op een situatie die ze fijn vindt, een voor haar veilige plek, ondertussen bezig met het luisteren naar de piepjes en het volgen van mijn vingers. Wanneer ik klaar was met moeder, dook je weer onder de tafel.

Zo ging het een aantal sessies door, maar iedere keer maakte je meer contact. Niet door te praten maar door te gebaren dat ik samen met jou mag tekenen. Je zocht fysiek contact, je tastte met jouw voeten af of ik oké was. Ik mocht de sessie erna zelfs de koptelefoon bij je opzetten onder het tekenen… je liet het toe en je luisterde naar waar ik met jouw mama over aan het praten was. Mama had thuis met jou over de EMDR gepraat en je wilde wel, maar het is zo spannend. Je zou het fijn vinden als ik bij jou thuis kon komen, daar heb je jouw eigen hutje en dat is veilig.

Zo gezegd, zo gedaan. De weken erna kwam ik bij je thuis en liet je me steeds meer toe. Met een getallenlijn kon je aangeven hoe je je voelde. Je had hard gewerkt om samen met mama op papier te zetten welke situaties je zo heftig ervaart. Je praatte nog steeds bijna niet met me, maar je knikte, je maakte oogcontact en gaf op de getallenlijn aan hoe je je voelde. De lading schoot in het begin nog gigantisch omhoog, de eerste keer zo erg dat je naar buiten schoot. Het hielp om samen op de trampoline te springen totdat de lading weer daalde.

Iedere sessie konden we afsluiten met een lage lading, maar de tussenperiodes bleven heftig voor je. Papa en mama hebben alle rust en vertrouwen in jou en in het proces. Jullie worstelden je er samen doorheen, en iedere keer weer liet je me toe. Je straalde vertrouwen uit want je knikte als ik vroeg of het je hielp. Zo gaan we een heel aantal weken door. Je werd steeds vrijer en begon steeds meer te praten, grappen te maken en me uit te dagen! Je groeide enorm!

Totdat de stap werd gezet naar het zoeken naar een school. Je had een enorme terugval, maar je vroeg zelf of je weer naar me toe mocht. We hadden 2 sessies en daarna lukte het je om heel voorzichtig de stap naar een nieuwe school te zetten. Het was een proces dat in hele kleine stapjes ging. Maar je ging, je deed het toch! En je deed succeservaringen op. Een collega van mij coacht jou nu in jouw schoolproces en je groeit meer en meer. 

Inmiddels ben je 9 en ik kom je tegen in de winkelstraat. Al van veraf zie je me, je zwaait en roept: “Hallo!” Je haren glanzen en je gezicht licht op, je ogen stralen en kijken me ondeugend aan! En ik, ik loop verder en voel me warm van binnen, trots op hoe je door dit proces heen bent gegaan, trots op jouw ouders en grootouders, hoe ze jou altijd zijn blijven zien. Ik ben dankbaar, enorm dankbaar voor het feit dat je mij toeliet in jouw wereld, zodat je jouw eigen pad weer kunt gaan bewandelen!